To tylko fragment – kliknij tu aby przeczytać całość

Jest to przedostatnia część tego tomu. Pod koniec tego rozdziału przechodzę do narracji trzecioosobowej i tak już pozostanie do końca w tym i w całym następnym tomie. Na razie nie zdradzam szczegółów nadchodzącej “produkcji”. Powiem tylko, że Wszystko ma swój cel.

Część 6 “Jest nas coraz więcej i szkoda, że…”

- Nie ma na co czekać
Powiedział Qickate i delikatnie otworzył kraty. W pomieszczeniu siedziała postać, która nie wyglądała na wojownika. Ubrana w proste szaty sylwetka bardziej przypominała wieśniaka niż kogoś, kto mógłby nam pomóc, niemniej jednak musiałem z nim porozmawiać.
- Witaj wędrowcze.
- Witam serdecznie, z kim mam do czynienia?
- Jestem Anubin, a ci dwaj obok mnie to Qickare i niedźwiedź Nundar.
- Mnie zwą Lamiasty. I miło mi zapoznać się z dowódcą. Przepraszam, może zadam dziwne pytanie, ale gdzie jest ten niedźwiedź? Nigdy nie widziałem niedźwiedzia.
- Jak to gdzie on jest? Stoi tuż przy mnie, jest wielki jak góra! Qickare zapal może dodatkowe pochodnie.
Qickare zaczął podpalać naścienne pochodnie i cała cela rozjaśniała blaskiem. Byłem zdziwiony, że przybysz nie zobaczył Nundara od razu.
- Przepraszam, ale nadal nic nie widzę, słyszałem kiedyś opowieści o niedźwiedziach. To chyba jakieś zwierzęta?
- Tak niedźwiedzie to zwierzęta, a w dodatku bardzo zagrożony, albo nawet wymarły gatunek. A co takiego słyszałeś na ich temat? Dziwię się, że nadal go nie widzisz!
- Też mnie to dziwi, skoro wy go widzicie, a ja nie.
- Nundar, a może zamruczysz w charakterystyczny dla siebie sposób?
- Włączył się Qickare optymistycznym tonem, w tym momencie w celi można było usłyszeć głęboki pomruk niedźwiedzia.
- Wybaczcie, ale nadal nic do mnie nie dochodzi, mam wrażenie, że to jakiś test.
- To żaden test! On jest tutaj, to mój duch stróż!
- Duch, ale duchy nie istnieją!
- Istnieją i są bardziej realne niż myślisz, ale skoro tego nie dostrzegasz, zostawmy ten problem na później, lepiej opowiedz mi coś na swój temat.

To tylko fragment – kliknij tu aby przeczytać całość

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Twórczość Literacka (Info)
- Opowiadania
- “O tych, którzy przetrwali”
- Wiersze Otwarte
- Wiersze Zamknięte

Całość opowiadania przeczytasz klikając tutaj

Poniżej przedstawiam tylko fragment, nowej części 5 opowiadania.

Część 5 “Każdy ma swoje powody”

- Anubin, Anubin, hej obudź się!
Poczułem lekkie szturchanie za ramię lecz nie podnosiłem wzroku.
- Skoro nie chcesz ze mną rozmawiać usiądę koło Ciebie i opowiem co się stało.
Burknąłem coś pod nosem i nie odpowiedziałem nic, ignorując poważny ton mojego przyjaciela.
- Nie wiem co tam mamroczesz pod nosem, ale Voldo, ten barbarzyńca, któremu kazałeś szukać klucz wrócił tutaj. I pojawiła się nowa osoba, a oprócz niej wrócili Gelit i Bewro. O ile można nazwać to powrotem.
- Jestem taki beznadziejny.
- Anubin, co ty znowu mówisz!?
- Nic nie warty, zerowy głupiec.
Leżałem nawet nie myśląc o tym, aby spojrzeć Qickare’owi w twarz.
- O nie, nie, nie! Tak nie będziemy rozmawiać, obudź się!
- Nie chcę rozmawiać już więcej. Każde słowo niczym ostrze noża przeszywa moje serce.
- Znowu wracają wspomnienia?
Pochyliłem głowę próbując nie pokazywać łez.
To tylko fragment – czytaj całość!

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Twórczość Literacka (Info)
- Opowiadania
- “O tych, którzy przetrwali”
- Wiersze Otwarte
- Wiersze Zamknięte

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Galeria – Info
- Galeria Główna
- Galeria Diablo 3D
- Diablo II – Lut Gholein 3D
- Galeria Beta
- Profil last.fm
-  Ja w sieci

Wpis 2

Nie boję się.
Moją silą jest serce, otoczone grubym i twardym kamiennym murem, który zdaje się być nie do przebicia. To pozbawia mnie wszelkich uczuć, nawet strachu. Kiedyś, byłem tam, wewnątrz. Ciemność w której słychać jedynie rytm bicia serca i widać dokładny obraz drogi, która prowadzi mnie życie. Zwabiony i zniewolony przez złudzenia zostałem złapany w pułapkę z której nie potrafiłem się uwolnić. Oczy szukały jasności, ale nie mogły jej znaleźć. Trauma…ale nagle, gdy obróciłem głowę. W tamtym miejscu jakby promyk światła przebijał się przez szczeliny. Niezwykle poruszający widok, niezwykle upajający, onieśmielający…
- Hej, to Ty!
Usłyszałem delikatny dziewczęcy głos i zwróciłem swój wzrok w kierunku z którego dochodził.
- Jaka Ty jesteś piękna! Kim jesteś ?
Zwróciłem się nieśmiałym, a jednocześnie pewnym siebie głosem.
- Jestem twoim duchem stróżem.
Czy to był sen? Czy naprawdę rozmawiałem z istotą broniącą mej duszy…?
- Duch stróż ?
Odparłem wymownie dając znać, że jestem zupełnie zagubiony.
- Każdy człowiek gdy się rodzi, w jego sercu panuje szczęście, a w okół krąży wiele takich jak ja tylko o wiele większych duchów.
Odpowiedziała latając dookoła i szczęśliwie trzepocząc skrzydłami.
- Czemu zostawili Cię samą?
Duszyczka zatrzymała się w miejscu spuszczając głowę.
- To twoja wina !
Odparła z wyrzutem, płaczącym głosem, postać przypominająca dziecko, ale jednak było w niej coś dojrzałego, coś co sprawiało, że jest pociągająca, jako kobieta, a z drugiej strony taka malutka…
- Jak to ?
Spytałem wahając się chwilę, aby to zrobić.
- Jesteś zbyt sentymentalny! Wygrałeś bitwę, doszedłeś do celu który sobie ustanowiłeś bez żadnego zatrzymania, a potem przegrałeś!
- Chyba wiem, co masz na myśli, ale mylisz się, nic nie wygrałem. Przegrałem wszystko, od początku postępowałem źle, gdybym mógł coś zmienić…
- Zamknąłeś swoje serce. Jestem najmniejsza, ale tylko ja mam moc aby powstrzymać tę tragedię.
Odpowiedziała mi uśmiechając się przez łzy.
- Mi na Tobie zależy!
- To niesamowite, powiedz mi coś więcej, zupełnie się zagubiłem, nie wiem co mam robić.
- To jeszcze nie koniec dla Ciebie! Musisz walczyć, musisz odkryć samego siebie, swoją drogę. Możesz to zrobić jedynie oczyszczając swe serce, rozbić ten mur w pył! A wtedy powróci tu radość. Powrócą wszystkie moje przyjaciółki i znów będę miała się z kim bawić!
- Nie wiem…
- Hm… ?
- Nie wiem nic o sobie, kim jestem. Czasami czuje się jakby było nas dwóch i na pewno dla jednego z nas niema tu miejsca. Muszę to rozstrzygnąć ale nie wiem jak.
Co dzień czuję Twoje rozdarcie, ale nie opuszczam Ciebie. Niestety nie możesz przebywać już tutaj dłużej. Nasza rozmowa musi się skończyć.
- Proszę, nie rób mi tego! Powiedz coś więcej, błagam!
- Twój czas tutaj się skończył, jestem zadowolona że mogłam z Tobą porozmawiać.
- Poczekaj…
Zimny poranek, za oknem śnieg, budzą mnie promienie słońca. Leżę w łóżku myśląc o tym, co mnie spotkało. Moja wyobraźnia znowu płata mi figle. Jednak to musiało być prawdziwe, skoro tyle prawdy płynęło ze wszystkich słów. Może to naprawdę była moja wygrana, której nie dostrzegłem?

Granice psychiki
Cichy gniew
Ukryta wola
Zamknięta na klucz
W płonącym sercu
Prawie braknie tlenu
Kamienne mury
Dławią ten ogień
Przebudzić się
Czy usnąć…

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Strona Główna
- Twórczość Literacka (Info)
- Opowiadania
- Wiersze Otwarte s.1
- Wiersze Otwarte s.2
-Wiersze Zamknięte

Publikacja na dziś

Wpis 1

Pierwszy wpis. Pisanie pamiętnika to podobno czyste wylewanie myśli, uczuć. W takim razie, pamiętniku, to chyba nie miało być w ten sposób? Co mnie cieszy? Nie wiem. Może sam fakt pisania? Z czego innego czerpię jeszcze zadowolenie? Z ciągłego przesiadywania przed komputerem? Świat w którym wszystko wydaje się lepsze niż w normalnym życiu. Przecież to takie proste, logiczne. Łatwo jest zwalić na coś lub na kogoś winę kiedy nam się nie udaje. Zagmatwane ? Tak miało być, a właściwie miało być zupełnie inaczej. I znowu gubisz się myślami, tak samo jak ja. Błądzisz nie widząc nic na horyzoncie. Miałem to wszystko napisać wcześniej, już dawno temu, ale tamten zapis pozostał już tylko w myślach, tam gdzie został zaplanowany, stworzony i w końcu unicestwiony. Taka prawda, nie zmienimy przeszłości jedyne na co możemy wpływać to przyszłość. Ale jaka to przyszłość? Źli mogą przetrwać, a ci dobrzy ? Im czasami się nie udaje. Trwoga. Niema takiego wiersza, którym mógłbym to opisać. Z resztą nie wiem skąd mi się wzięło do nawiązanie do wiersza. Może tylko to jestem w stanie tworzyć. Nieścisłe, niespójne, chaotyczne zapiski, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego. A może to jest ta tak zwana “czysta swoboda wypowiedzi?” Piszę cokolwiek, nikt nie wie o co mi chodzi i…? Nie – to nie ma żadnego sensu. Po prostu zostałem błędnie “zaprogramowany” . Program – no cóż, komputery nie mają uczuć mają jedynie ograniczoną możliwość nauki. To by wyjaśniało dlaczego ciągle stoję w miejscu, nie potrafiąc wymyślić żadnej abstrakcyjnej idei do której mógłbym dążyć. Widocznie nawet moja pamięć jest zapełniona lub zawieszona przez to przyswajanie nowych danych również przychodzi mi z trudnością. Z resztą, kto inny jak tylko pokręcony programista mógł stworzyć takiego kogoś jak ja. Chłopaka tak normalnego i grzecznego, że swoim zachowaniem może zaimponować – nikomu ze współczesnego społeczeństwa. Nie posiadam żadnych aktualnych “wartości” pożądanych przez ludzi. Nie raz słyszę od innych, że jestem zbyt miły. Sądzę, że bycie miłym to duża wada, skoro tak często mi to wytykają. Przez konfrontację ze światem, niestety kolejne przekonania o tym, że świat jest piękny i wspaniały, głoszone w bajkach, opowieściach szybko zaczęły się kruszyć. Wydaje mi się że wtedy, kiedy jeszcze myślałem w ten sposób, byłem zupełnie inną osoba. Skomplikowane? Mam nadzieje…Gdybym mógł cofnąć czas i być dzieckiem. Zmienił by wszystko, ale tak niemożna. Z jednej strony mogę czuć się dumny, że jestem trochę odseparowany od tego społeczeństwa. To pewna forma mojej wolności. Do przeszłości mogę wracać tylko myślami i niepotrzebnie, ciągle to robię. Wszystko jest takie pomieszane. Gdy postanowiłem się zmienić zdaje się, że wyszło mi to tylko na gorsze, a może wyszedłem wtedy z błędnych założeń. W końcu po raz kolejny wybrałem wtedy zasady, które zupełnie nie odpowiadają zachowaniu rówieśników. Jestem człowiekiem bardzo zagubionym, jak moje myśli i słowa. Jedyną moją nadzieją jest to, że kiedyś się odnajdę…

W przeszłych wskazówkach zegara
Zatrzymany w nie-rzeczywistości

Unoszę się jak para
W świecie bez wartości

Wszyscy ręką machną
Są zimni jak lód

Niczego nie pragną
Ja mam uczuć głód

Jak się odnajdę
w świecie sprzeczności?

Może gdy odnajdę
Imię mojej miłości.

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Strona Główna
- Twórczość Literacka (Info)
- Opowiadania
- Wiersze Otwarte s.1
- Wiersze Otwarte s.2
-Wiersze Zamknięte

“W niewoli“

Zamknięty w klatce, pozbawiony wolności,
zapisuję na kartce, słowa smutku i złości.
Imponowałaś wdziękiem, byłaś dla mnie wzorem,
teraz jesteś głuchym dźwiękiem, umysłu wytworem.

Jak mogę nazwać w inny sposób?
Wiatr obijający się o kraty,
to, że spośród wszystkich osób,
Ty jak najpiękniejsze kwiaty.

I czuję Twój dotyk, którego nigdy nie doświadczyłem,
pochłania mnie erotyk, który wymyśliłem,
zamieram w pocałunku, uwięzionym w eterze,
w nieznanym kierunku, drogę z Tobą przemierzę.

Jeśli tylko powstanę,
zniszczę swoje więzienie.
Może wtedy dostanę,
swoje odkupienie.

Póki co, znów znikasz, we mgle po zmroku,
na pewno nie poczekasz, odejdziesz krok po kroku.
Czy wrócisz w potrzebie, czy moja niewola coś warta?
Póki co dla Ciebie, kochana, zapisana ta karta.

“Niepozorna rzecz“

Leżysz na chodniku we krwi kałuży
każdy wzrok obojętny powieki mruży
upadła i brudna porzucona w burzy…

Leżysz tam na chodniku gdzie ludzi buty
depczą cię i niszczą jak kwiat zatruty
cholewkami na twej twarzy znak wykuty…

Leżysz tu na chodniku i nikt cię nie widzi
każdy przechodzi obok coś mówi, szydzi
Nikt nie współczuje nikt się nie wstydzi…

Leżysz na chodniku i dajesz inspirację
budzisz złość i gniew-uczuć gradację
bezduszna rzecz, a budząca pasję !

Leżysz na chodniku i dajesz nadzieję
wiem,nie tylko mi los się w oczy śmieje
i myślę, myślę co się ze mną dzieje !

Leżysz na chodniku, ale ja się nie odwracam
patrzę wprost na ciebie, i dystans skracam
podnoszę cię, ale nie stracam !

Leżałaś na tym chodniku nikomu nie potrzebna
skreślona, swej przyszłości niepewna
z utraconą nadzieją, i łez pełna…

Leżałaś tu na chodniku, ale ja podałem dłoń
skończ chłonąć łzy i krew, moje wersy wchłoń
teraz się zemścimy, długopis moja broń!

Leżałaś na chodniku wśród zgiełku i szmeru
i kierujesz moją głową za pomocą steru
podnoszę, cię i piszę to,czysto kartko papieru.

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Strona Główna
- Twórczość Literacka (Info)
- Opowiadania
- Wiersze Otwarte s.1
- Wiersze Otwarte s.2
-Wiersze Zamknięte

“(Nie) pogodzić się i (nie) zrezygnować“

1. „Witaj w moim świecie.”

Twój był pierwszy uśmiech
Moja jest ostatnia łza
Zobacz to, kiedy uśniesz
W lesie myśli zapada mgła.

2. „Tyle dla mnie znaczysz”

Jesteś sercem, wybijasz rytm mojego życia.
Jesteś płucami, dzięki Tobie mogę oddychać
Jesteś wzrokiem, który mnie prowadzi
Jesteś głosem, który mi dobrze radzi
Jesteś nadzieją, której nie chcę porzucić
Trudno mi odejść, by już nie wrócić…

3. „Szukam odpowiedzi, dlaczego”

Co w lustrze obiciem,
Co rzeczywistością?
Co mnie więzi skrycie,
Co autentycznością?
Co daje mi nadzieję,
Co pozwala wierzyć?
Co się w oczy śmieje,
Boję się z tym zmierzyć…

To tylko fragment, czytaj całość !

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Wiersze Otwarte
- Twórczość Literacka (Info)
- Opowiadania
- Wiersze Zamknięte

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Galeria – Info
- Galeria Główna
- Galeria Diablo 3D
- Diablo II – Lut Gholein 3D
- Galeria Beta

Część 4 “Bolesna przeszłość, bolesna teraźniejszość”

- Anubin, jesteś młodym wysokim i przystojnym człowiekiem…
- Nundar, mówisz tak jak byś chciał mi wyznać miłość!
Mówił to tak poważnie, a za razem tak komicznie, że musiałem to skomentować!
- Anubin, to nie pora na żarty.
Odpowiedział zadumany duch niedźwiedzia. Serce mi zadrżało, bo zdałem sobie sprawę, że to co chce mi powiedzieć, musi być naprawdę poważne.
- Tak, przepraszam. Kontynuuj.
- Widzisz. To, że inni zawsze Cię odtrącali nie było zależne od Ciebie. Pamiętam, kiedy lasy druidów były pełne wilków i niedźwiedzi. Wszyscy żyliśmy w zgodzie, aż któregoś dnia mrok spadł na naszą krainę. Wtedy poznałem Tanosa…
- Tanos, nie możliwe! Tak miał na imię mój ojciec! Co chcesz przez to powiedzieć?
Przerwałem wypowiedź niedźwiedzia pytającym tonem, nie do końca wiedząc do czego zmierza.
- Tak, chodzi o Twojego ojca. Miał wtedy dokładnie tyle samo lat co Ty podczas swojego testu. Ja sam wtedy byłem bardzo młodym niedźwiedziem. To naprawdę bardzo dziwna historia. Pełna niejasnych dróg, którymi prowadziło nas przeznaczenie. [To tylko fragment - Czytaj całość!]

Szybka nawigacja:

- Komentuj wpis
- Twórczość Literacka (Info)
- Opowiadania
- “O tych, którzy przetrwali”
- Wiersze Otwarte
- Wiersze Zamknięte